Parafia pw. św. Katarzyny Aleksandryjskiej — Sławęcin

Zarys historyczny

Lokalizacja wsi Sławęcin na prawie niemieckim przypada na czasy panowania Kazimierza Wielkiego i wspominana jest w źródłach w 1398 r. jako własność Paszka. Wymieniana w źródłach w 1328 r. parafia w Sławęcinie, a dwa lata wcześniej w 1326 r. proboszcz Błażej, pozwalają przypuszczać, że już w I połowie XVI w. istniał w Sławęcinie kościół. Według relacji Jana Długosza do parafii należały wsie Lisów, Przysieki i Skołyszyn. Pierwotny Kościół nie zachował się. Był to kościół poświęcony Św. Katarzynie, zbudowany z drewna o wnętrzu jednonawowym zamkniętym drewnianym polichromowanym stropem. W otoczeniu kościoła w Sławęcinie znajdowała się drewniana dzwonnica z dwoma dzwonami oraz budynki plebanii, wikarówki, szkoły parafialnej i szpitala dla ubogich. Nowy kościół po raz pierwszy wymienia wizytacja dekanatu jasielskiego w 1780 r. Zapisano w niej kościół parafialny w Sławęcinie pod wezwaniem Św. Katarzyny Panny i Męczennicy, wzniesiony od podstaw na nowym miejscu w 1779 r. staraniem proboszcza Michała Dyktanowicza i Ignacego Łętowskiego, właściciela wsi Sławęcin. Uroczystego poświęcenia świątyni dokonał 25.11.1779 r. ks. Walenty Kobierski kanonik kolegiaty bobowskiej. Kościół ten, usytuowany na niewielkim wzniesieniu przetrwał do naszych czasów. W ciągu XIX stulecia był kilkakrotnie reperowany i odnawiany, a w 1886 r. został powiększony o czym świadczy napis umieszczony